|
|
|
MODIFICACIO QUIMICA DE REÏNES EPOXI AMB LACTONES . Autor: MAS QUILEZ CRISTINA. Año: 2004. Universidad: ROVIRA I
VIRGILI. Centro de lectura: FACULTAT DE QUIMICA. Centro de realización: FACULTAT DE QUIMICA.
Resumen: Les reïnes epoxi són monòmers àmpliament
utilitzats degut a les bones propietats que s’obtenen una vegada que el material està curat. El procés d’entrecreuament d’aquests monòmers presenta alguns problemes. Durant el procés de curat té lloc una disminució del volum o contracció que dóna
lloc a l’aparició de porus i esquerdes i per tant un empitjorament de les propietats mecàniques i de la capacitat de recobriment. Altres problemes associats a aquests materials és la fragilitat i la no degradabilitat, sent aquest últim un greu
inconvenient des del punt de vista medioambiental.
L’objectiu d’aquest treball ha estat disminuir la fragilitat i la contracció de materials termoestables i augmentar la seva degradabilitat. Per aconseguir-ho les reïnes epoxi s’han copolimeritzat amb lactones, ja que està descrit que la reacció
entre epòxids i lactones dóna com a intermedis els espiroortoesters, que són compostos expandibles al polimeritzar, a la vegada que permeten augmentar la proporció de grups esters a la xarxa que poden ser degradats térmica o químicament.
S’han utilitzat com a catalitzadors catiònics els triflats de lantànid, ja que en un treball anterior van demostrar la seva capacitat de polimeritzar reïnes epoxi a temperatures moderades obtenint materials amb bones propietats mecàniques.
Els resultats més destacats de la tesi són:
- S’ha pogut, mitjançant FTIR/ATR, seguir l’evolució de les quatre reaccions que tenen lloc durant la polimerització de reïnes epoxi amb lactones de cinc membres: l’homopolimeritzacio de l’epòxid, la copolimerització de l’epòxid amb la lactona
obtenit-se els espiroortoesters (SOE), la copolimerització de l’epòxid amb el SOE format i l’homopolimerització del SOE. A mes, s’ha pogut confirmar que el procés d’iniciació té lloc a través de la formació de dues espècies actives.
- La copolimerització de reïnes epoxi amb lactones ha permès augmentar la degradabilitat d’aquests sistemes degut a un increment de grups esters a la xarxa.
- La copolimerització de DGEBA amb lactones ha permès reduir la contracció després de la gelificació i per tant s’ha disminuït la formació de porus i esquerdes.
- La utilització de diferents triflats de lantànid ha permès veure que a l’augmentar l’acidesa de Lewis del catió augmenta la constant de velocitat del procés global. INFLUENCIA DE LOS PARAMETROS DE FORMULACION SOBRE LA ESTRUCTURA Y PROPIEDADES DE LOS POLIMEROS EN
EMULSION CORE SHELL. Autor: MIGUEZ SALVADO JOSE CARLOS. Año: 2003. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: ETSI
INDUSTRIALES Y TELECOMUNICACION. Centro de realización: E.T.S. DE INGENIEROS INDUSTRIALES Y DE TELECOMUNICACION.
Resumen: El objetivo de este trabajo de investigación ha sido, en una primera etapa, obtener un látex de PS mediante polimerización en emulsión en presencia de sistemas tensioactivos aniónico/no iónico que posea un alto contenido en polímero y
pequeño tamaño de partícula (100nm), y se han determinado qué parámetros del proceso influyen en su control. En una segunda etapa, y utilizando los látex de PS obtenidos en la primera etapa como siembra, se llevó a cabo la polimerización de acrilato
de butilo, con el fin de obtener un modelo de partícula con morfología "core-shell", y se analizó la influencia de diferentes parámetros. Otro de los objetivos de este trabajo de investigación ha sido establecer comparativamente el comportamiento
(en cuanto a propiedades térmicas y mecánicas) en la modificación de una resina epoxi, con un cuacho (del tipo acrilato) y la producida por las partículas "core-shell" de PS/PAB de diversas características, previamente sintetizadas por
nosotros. ERRESOL MOTAKO MATRIZE FENOLIKOEN AZKEN PORTAERA HASIERAKO PRODUKTUEN ETA SENDOTZE-BALDINTZA
ERREOZINETIKOEN ARABERA . Autor: GABILONDO LOPEZ NAGORE. Año: 2003. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: ESCUELA SUPERIORDE INGENIERIA DE BILBAO.
Resumen: El objetivo principal del trabajo realizado a lo largo de esta tesis ha sido el de dar un paso adelante en el conocimiento de las resinas fenólicas de tipo resol. Basándose en el trabajo realizado hasta ahora en torno a estas resinas, se
ha llevado a cabo la síntesis de diferentes prepolímeros fenol-formaldehido en la empresa Bakelite Ibérica S.A. Para ello se han utilizado relaciones molares de ambos monómeros F/P, entre 1,0-2,2 utilizando la trietilamina como catalizador básico. A
su vez, la síntesis de una resina de F/P=1,8 catalizada con hidróxido sódico ha servido para el estudio del efecto del catalizador.
Así, la tesis se puede resumir como un estudio en el que se analizan las diferencias de las resinas mencionadas. Se estudian los efectos de los diferentes parámetros sobre el propio prepolímero, sobre su posterior proceso de polimerización
(estudiado mediante FTIR y DSC), así como sobre su comportamiento como producto final, en lo que se refiere tanto a sus propiedades mecánicas como al comportamiento que presentan frente a altas temperaturas.
Igualmente, se ha llevado a cabo la modificación de uno de los prepolímeros resol, utilizando para ello dos termoplásticos de tipo polivinilbutiral, de diferente masa molecular, siendo este procedimiento de modificación un campo poco trabajado
en resinas fenólicas. A los sistemas formados se les ha efectuado un análisis de su nuevo proceso reactivo, de la separación de fases e igualmente se han estudiado las propiedades del nuevo material final, analizándose mediante técnicas
microscópicas las diferentes morfologías obtenidas.
ERALDATURIKO MATRIZE TERMOEGONKORREN ONTZE PROSEZUAREN JARRAIPENA ZUNTZ OPTIKOAREN BITARTEZ NIR ETA
INPEDANTZIA ESPEKTROSKOPIAK ALDIBEREAN ERABILIZ. Autor: KORTABERRIA ALZERREKA GALDER
. Año: 2003. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: ESCUELA SUPERIOR DE INGENIERÍA DE BILBAO.
Resumen: La
utilización simultánea de las espectroscopias de impedancia e infrarroja mediante la fibra óptica ofrece grandes posibilidades para el seguimiento del proceso de curado de matrices termoestables. Ofreciendo la posibilidad de analizar los cambios
físicos (mediante DRS) y químicos (mediante FTIR) relacionados con los fenómenos que se producen en el proceso de curado (gelificación, vitrificación, dinámicas de relajación).
El objetivo del presente trabajo es analizar los procesos de curado de una resina epoxi del tipo diglicidil éter de bisfenol-A (DGEBA) modificada con diferentes temoplásticos y elastómeros, mediante la utilización simultánea de DRS y FTIR con
fibra óptica. Se han utilizado además, otras técnicas experimentales para llevar a cabo la validación de los resultados obtenidos, como el viscoanalizador Metravib, el análisis mecánico-dinámico (DMA) y la microscopía óptica (TOM). Los modificadores
utilizados han sido el polimetil metacrilato (PMMA), el oligómero líquido polioxipropilentriamina (POPTA), el elastómero estireno(acrilonitrilo con terminaciones amínicas (ATBN) y copolímeros tribloque del tipo
polietilenoxido/polipropilenoxido/polietilenoxido (PEO/PPO/PEO) de diferentes pesos moleculares y relaciones entre bloques.
En el primer capítulo se presenta una introducción sobre el estudio y propiedades las resinas epoxi y sobre los aspectos teóricos de las dos principales experimentales utilizadas, así como una extensa revisión bibliográfica.
En el segundo capítulo se analizan los diferentes materiales e instrumental utilizados, con sus correspondientes características y especificaciones.
En un tercer capítulo se persentan los resultados obtenidos del trabajo y de la discusión, dividiéndose en cuatro partes en función de las técnicas experimentales utilizadas. En cada parte se presenta las posibilidades que ofrece cada técnica y
las propiedades que permite medir, siendo el eje principal las medidas simultáneas DRS/FTIR. Las restantes técnicas permiten la comparación y validación de los resultados obtenidos con las técnicas principales técnicas permiten la comparación y
validación de los resultados obtenidos con las técnicas principales de éste trabajo.
Finalmente, en el último capítulo se presentan las principales conclusiones extraídas de éste trabajo. URETANO-AKRILATO ERRETXINA BATEN ONTZE-ZINETIKA ETA PULTRUSIO-PARAMETROEN ERAGINA MEKANIKOETAN
. Autor: SARRIONANDIA ARIZNABARRETA M. ASUNCIÓN. Año: 2003. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS
INDUSTRIALES. Centro de realización: ESCUELA SUPERIOR DE INGENIEROS DE BILBAO.
ANÁLISIS DEL COMPORTAMIENTO EN FLEXIÓN E INFLUENCIA DE LA TEMPERATURA EN COMPOSITES
UNIDIRECCIONALES CARBONO/EPOXI . Autor: MUJIKA GARITANO FAUSTINO. Año: 2002. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura:
INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: EUITI DE SAN SEBASTIÁN.
Resumen: Se analiza la influencia de la temperatura de ensayo en las propiedades de flexión de composites unidireccionales carbono/epoxi. Se profundiza en la modelización de los siguientes casos de flexión:
1,- Flexión longitudinal y transversal. Se propone un nuevo método para determinar los módulos de tracción y de comprensión mediante ensayos de flexión.
2,- Flexión oblicua. Se define un nuevo procedimiento para determinar el módulo de cortadura y la resistencia a cortadura en el plano teniendo en cuenta el acoplamiento flexión-torsión.
3,- Flexión con Entalla Final o (FEF) o End Notched Flexure (ENF): Se propone un método nuevo para determinar la longitud de grieta.
En todos los análisis teóricos se ha utilizado el 2º teorema de Castigliano. Para analizar la influencia de la temperatura se han utilizado 3 materiales de la empresa Hexcel Composites. La influencia de la temperatura en las propiedades
mecánicas de flexión transversal se debe al comportamiento viscoelástico de la matriz. En flexión longitudinal se observa que la resistencia disminuye al aumentar la temperatura, debido a que la flexibilización de la matriz incrementa la tendencia
al micropandeo de las fibras. En los ensayos FEF la influencia de la temperatura y de la modificaicón de la matriz no es significativa, a tenor de los resultados obtenidos para GIIc.
COMPACTACIÓN Y OXIDACIÓN DE POLÍMEROS CONDUCTORES: ESTUDIO TEÓRICO Y EXPERIMENTAL COMPARADO
. Autor: BOYANO SARASOLA IKER. Año: 2002. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: QUÍMICA. Centro de realización: FACULTAD DE CIENCIAS QUÍMICAS DE SAN SEBASTIÁN.
Resumen: En esta Tesis se estudia la compactación y oxidación de los polímeros conductores. Este estudio se ha llevado a cabo desde un punto de vista teórico y experimental, llegando a resultados
satisfactorios utilizando el modelo de Estimulación Electroquímica de la Relajación Conformacional (EERC). Los resultados logrados nos permiten comprender de que forma se oxidan dichos polímeros, lo cual puede servir de apoyo en la utilización de
las propiedades de estos materiales, como el cambio de color, de conductividad, de volumen etc. MODIFICACIÓN DEL SISTEMA EPOXI CON EL TERMOPLASTICO ABS: PROPIEDADES MECÁNICAS . Autor: TORRES MIÑO M. ARACELI. Año: 2002. Universidad: A CORUÑA. Centro de lectura: ESCUELA POLITECNICA SUPERIOR. Centro de realización: ESCUELA UNIVERSITARIA POLITÉCNICA FERROL.
Resumen: Se estudió el sistema DBEBA/1,3-BAC modificando con diferentes contenidos del termoplástico ABS, para analizar como varian las propiedades mecanicas del sistema.
Este estudio se hizo para dos ciclos de curado diferentes. Se realizaron ensayos en --- de impacto y de dureza.
Así mismo se -- el material, con los diversos contenidos en termoplástico, a degradación térmica para estudiar la pérdida de propiedades mecánicas.
Como técnica complementaria se utilizó la microscopia electrónica de barrido, analizando las diferentes morfologías generadas tanto por el contenido en termoplástico como por las diferentes condiciones de curado.
Por último se realizó un análisis estadístico de los ensayos experimentales comprobando lo significativo que resultan las --- de las propiedades mecanicas en los diferentes contenidos en termoplástico.
Se concluye que el material modificado con un 5% de ABS presentan el mejor comportamiento en cuanto a mejora de las propiedades mecánica -- pérdida de propiedades térmicas. ANÁLISIS DE ENDURECEDORES DE TIPO ANHÍDRIDO EN EL CURADO Y COMPORTAMIENTO DE RESINAS EPOXI
. Autor: CORCUERA MAESO M. ANGELES. Año: 2001. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: QUÍMICA. Centro de realización: E.T.S.I.I Y DE I.T. DE BILBAO.
Resumen: Los
materiales composites adquieren cada día mayor importancia como materiales estructurales, fundamentalmente, debido a su ligereza y sus buenas propiedades mecánicas. Además de estas propiedades mecánicas, también estos composites deben ser estables
en un rango de temperaturas lo más elevado posible. Esta necesidad de una conjunción de propiedades mecánicas y térmicas junto con unas buenas caracteristicas de procesado, son las que hacen que los polímeros termoendurecibles sean los más
extendidos como matrices de los materiales composites. Dentro de estos polímeros, las resinas expoxi son las más utilizadas en los composites estructurales o de altas prestaciones.
El conocimiento del curado de las resinas expoxi, de las variables que influyen en el mismo (temperatura, tiempo, proporciones de mezcla), de la cinética de este proceso y de la influencia de todos estos factores sobre las propiedades mecánicas
y térmicas del producto final obtenido es importante para el desarrollo de los materiales composites estructurales. Este conocimiento permite la posibilidad de adecuar el proceso de obtención al uso propiedades exigidas al material.
En este trabajo se ha estudiado el sistema formado por una resina epoxi de altas prestaciones denominada N, N, N', N' -Tetraglicidil-4,4' -diaminodifenilmetano (TGDDM) junto con dos endurecedores anhídridos de ácido denominados anhídrido cis-
1,2,3,6 - tetrahidroftálico (THPA) y anhídrido hexahidroftálico (HHPA). Se han investigado los diferentes aspectos de procesado-microestructura-propiedades para estos sistemas, analizando la influencia de ésta sobre las propiedades finales
obtenidas para los materiales investigados.
El análisis reológico se ha realizado tanto en régimen permanente como oscilatorio. La cinética se ha seguido mediante espectroscopía infrarroja y calorimetría diferencial de barrido. Por último, la conducta viscoelática y el comportamiento
mecánico han sido estudiados con diversos ensayos expresamente seleccionados. INFLUENCIA DE LA MODIFICACIÓN DE LA MATRIZ Y DEL TRATAMIENTO DE LA FIBRA EN LA RESPUESTA MECÁNICA A
DIVERSAS SOLICITACIONES DE MATERIALES COMPOSITES BASADOS EN FIBRAS DE CARBONO Y MATRICES EPOXI TETRAFUNCIONALES. Autor: FERNÁNDEZ MARTÍNEZ BEATRIZ. Año: 2001. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: QUÍMICA. Centro de realización: E.T.S.I.I. Y DE I.T. DE BILBAO
.
Resumen: El
incremento en el uso de materiales composites de fibra de carbono en sectores industriales avanzados exige la caracterización de la mecánica de la fractura de este tipo de materiales para que cualquier evento circunstancial durante su vida en
servicio pueda ser controlado.
La presente tesis doctoral se ha orientado en la citada dirección estudiando laminados composites de tejidos de fibra de carbono y matriz orgánica de tipo epoxi tetrafuncional, fabricados por comprensión. Así, se ha trabajado tanto en la
modificación de la matriz con dos tipos de termoplásticos -con diversos porcentajes-, así como en la modificación superficial de la fibra con distintos tratamientos (sinzing), y en la combinación de ambas modificaciones.
Para ello, se han optimizado los procesos de fabricación de los distintos laminados así como de sus respectivas matrices, a través de la caracterización reocinética de los procesos de curado. Estos sistemas han sido también caracterizados por
análisis dinámico-mecánicos.
El estudio se ha basado en ensayos mecánicos de distintos tipos: flexión a tres puntos, ensayos de cortadura como cizalladura en viga corta (ILSS) e Iosipescu, y ensayos de tenacidad a la fractura tanto de las distintas matrices como de sus
correspondientes laminados, flexión con entalla final (ENF).
El objetivo ha sido relacionar las propiedades mecánicas obtenidas con la microestructura de la matriz así como con aspectos relacionados con la interfase fibra/matriz en función de las modificaciones realizadas tanto a nivel de la matriz como
de la fibra. CARACTERIZACIÓN DE RECUBRIMIENTOS EPOXI Y SU APLICACIÓN COMO CONSOLIDANTES DE MÁRMOLES DE LA
PROVINCIA DE ALICANTE (CREMA MARFIL, ROJO ALICANTE Y MARRÓN IMPERIAL) . Autor: SEPULCRE JAVALOYES
PASCUAL DANIEL. Año: 2001. Universidad: ALICANTE. Centro de lectura: CIENCIAS.
Resumen: El objetivo de esta Tesis Doctoral ha sido el estudio de los recubrimientos epoxi utilizados como consolidantes de piezas de mármol.
Dichos recubrimientos se aplican a las piezas de mármol en las empresas del sector antes de realizar la etapa de pulido de las baldosas, ya que se pretente rellenar las fisuras y grietas con polímeros que tienen adecuadas propiedades adhesivas
y, de esta forma, mejorar las propiedades mecánicas de las piezas de mármol.
Dado que se conoce bastante poco acerca de las características físico-químicas y adhesivas más importantes de las resinas epoxi a la hora de su utilización como recubrimiento consolidante en materiales de piedra, se realizó
el estudio con sistemas poliméricos sencillos compuestos por una resina epoxi típica basada en DGEBA a la que se han adicionado diferentes endurecedores poliamínicos puros.
Por lo tanto, el primer paso de este estudio fue la caracterización de una resina epoxi endurecida con un endurecedor sencillo (isoforondiamina) aplicada como recubrimiento a mármol Crema Marfil. Por una parte se analizaron las propiedades del
recubrimiento polimérico (viscosidad, tiempo de gel, tensión superficial, cinética de la reacción, análisis dinámico-térmico-mecánico) y después se analizó su influencia en las propiedades mecánicas (resistencia a la flexión y al impacto) de piezas
de mármol Crema Marfil a las que se aplicó el recubrimiento. Además, se analizó el grado de penetración del recubrimiento en el mármol, así como la unión recubrimiento-mármol mediante Microscopía Electrónica de Barrido (SEM).
Una vez que se determinaron las condiciones óptimas para aplicar el recubrimiento polimérico epoxi como consolidante de mármol, se estudió la influencia de la naturaleza y composición del recubrimiento en las propiedades mecánicas del mármol.
Para ello, se amplió el estudio a otros dos endurecedores sencillos: dietilentriamina y pentaetilentetraamina.
Otro aspecto que se ha considerado en este estudio es la influencia de las condiciones de tratamiento previo y de aplicación del recubrimiento en las propiedades mecánicas del mármol Crema Marfil al que se le aplicó una mezcla de resina epoxi y
endurecedor. Las variables experimentales estudiadas han sido el secado de las baldosas de mármol antes de aplicar el recubrimiento, la temperatura y el tiempo de curado de las baldosas que contienen el recubrimiento y modo de aplicación del
recubrimiento (mediante brocha por una o dos caras, inmersión, aplicación de vacío).
Tras determinar cuál era la mejor formulación adhesiva y el mejor método de aplicación, se amplió el estudio a otras variedades de mármol ampliamente comercializadas en la provincia de Alicante como son el mármol Rojo Alicante y el mármol
Marrón Imperial.
Finalmente, una vez estudiadas las formulaciones sencillas de resinas epoxi y endurecedor, se aplicaron las condiciones óptimas obtenidas al estudio de una formulación comercial que se utiliza normalmente en las empresas del sector del
mármol. MEJORA DE LAS PROPIEDADES MECÁNICAS DE PIEZAS DE MÁRMOL CREMA MARFIL MEDIANTE LA INCORPORACIÓN DE
RECUBRIMIENTOS DE RESINAS DE POLIÉSTER INSATURADO . Autor: GUILLEM LÓPEZ CELIA. Año: 2001. Universidad: ALICANTE. Centro de lectura: CIENCIAS. Centro de realización: CEDIP.
Resumen: El mármol Crema Marfil es uno de los mármoles más vendidos de España. Se explota en los centros marmolistas de Novelda en la provincia de Alicante. Las características estéticas de este mármol lo convierten
en uno de los más apreciados a nivel mundial. El inconveniente de este material es su mala resistencia mecánica lo cual implica que se desechen por rotura gran cantidad de piezas durante su procesado industrial y transporte. La fractura constituye
una considerable pérdida económica. Para solventar el problema, el sector de la Piedra Natural utiliza un procedimiento para reforzar la estructura de estos mármoles, consistente en aplicar materiales poliméricos de recubrimiento en la superficie
del mármol. Entre los polímeros más utilizados se encuentran las resinas de poliéster insaturado debido a su bajo coste y a su fácil manipulación y aplicación. Las resinas de poliéster insaturado se utilizan como recubrimiento de piezas de mármol
Crema Marfil desde hace más de 20 años. Aunque, no existe una razón científica para aplicar estas resinas a piezas de mármol, sin embargo se utilizan en unos volúmenes extraordinarios. Por ello, este trabajo se plantea para intentar establecer las
prestaciones reales que ofrecen estas resinas como recubrimiento de uno de los tipos de mármol más vendidos en España. La industria del mármol utiliza muchos tipos de resinas de poliéster insaturado para reforzar las piezas de mármol Crema Marfil.
Sin embargo, no se conoce cuales deben ser las características que deben reunir las resinas de poliéster insaturado y las condiciones de aplicación para conseguir el refuerzo óptimo de la piedra.
El objetivo de esta Tesis Doctoral es determinar el refuerzo mecánico impartido por la incorporación en la superficie del mármol de distintos tipos de resinas de poliéster insaturado utilizadas actualmente por la industria. Para ello se han
utilizado diferentes resinas de poliéster insaturado y se han controlado las variables específicas de la reacción resina-endurecedor tales como la estequiometría de la mezcla reactiva, la temperatura y el tiempo de curado. Por último, se han
caracterizado física, mecánica y químicamente los recubrimientos obtenidos con las resinas de poliéster insaturado, así como se han analizado los parámetros determinantes del grado de penetración e interacción de dichos recubrimientos poliméricos
con la superficie de piezas de mármol Crema Marfil. ESTUDIO Y CARACTERIZACIÓN DE SITEMAS FOTOCURADOS PARA APLICACIONES SERIGRÁFICAS . Autor: JIMÉNEZ ELORZA IÑIGO. Año: 2000. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: CIENCIAS. Centro de realización: FACULTAD DE CIENCIAS (UPV/EHU) (LEIOA).
Resumen: El objetivo de este trabajo ha sido
el estudio de la fotopolimerización catiónica de tres epóxidos de diferente naturaleza. Un derivado de bisfenol A, un diglicidilo de polipropilenglicol y un diepóxido cicloalifático. Como fotoiniciadores se han utilizado tres compuestos que
proporcionan las especies ácidas necesarias para iniciar la fotopolimerización: dos sales de triarislsulfonio y una salferrocénica. Se ha estudiado la fotólisis de los fotoiniciadores mediante espectroscopía ultravioleta-visible (UV-V), y las
cinéticas de fotoplimerización de los distitos sistemas mediante espectroscopía infrarroja contransformada de Fourier (FTIR) y fotocalorimetría diferencial de barrido (DPC). Se prentende relacionar los resultados obtenidos con la naturaleza de los
epóxidos, influencia del fotoiniciador y su concentración, así como obtener información a cerca de la temperatura óptima de fotocurado. RELACION ENTRE MICROESTRUCTURA Y CONDUCTA FINAL DE MATRICES TERMOESTABLES DE TIPO GIANATO
MODIFICADA POR OTROS POLIMAROS . Autor: HARISMENDY RAMIREZ DE ARELLANO ISABEL. Año: 1999. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: E.T.S.I.I. Y DE I.T. DE BILBAO.
Resumen: En
este trabajo se analiza el efecto de la temperatura de curado y del contenido en poliéterimida y polisulfona en la reo-cinetica de curado de la AroC y B10(dicianato de bisfenol A) catalizada, asi como en las morfologías generadas y las propiedades
finales.
Para ello, se han realizado estudios sobre la cinética, reología y proceso de separación de fases de las mezclas. Posteriormente, se han analizado las morfologías generadas y se han relacionado con las propiedades térmicas, mecanicas y
tenacidad a la fractura del producto final.
La tenacidad de la matriz aumenta en todo el rango de composiciones estudiadas, manteniéndose las propiedades mecánicas. Las propiedades termicas se mantienen a contenidos de modificar menores del 15%. Las morfologías generadas y la tenacidad
resultante son claramente dependientes del contenido en modificador y la temperatura de curado. INFLUENCIA DE LA TEMPERATURA DE CURADO Y DEL CONTENIDO DE MODIFICADOR EN LA CONDUCTA DE CURADO Y EN
LAS PROPIEDADES DE RESINAS POLIESTER INSATURADAS CON DIVERSAS COMPOSICIONES. Autor: CABA CIRIZA
M. CORO DE LA. Año: 1997. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: DEPARTAMENTO: INGENIERIA QUIMICA Y DEL MEDIO AMBIENTE PROGRAMA DE DOCTORADO: INGENIERIA DE NUEVOS MATERIALES.
Resumen: Primeramente, con el fin de optimizar las condiciones de curado en los procesos de fabricación, se analiza el efecto de las distintas concentraciones de iniciador en las propiedades dinámico-mecánico-térmicas y mecánicas del sistema.
Debido a que la variación en el contenido de iniciador no afecta de forma significativa las propiedades finales de las resinas investigadas, se elige la mayor concentración de iniciador bajo estudio con el fin de que la reacción sea más rápida y
así, reducir los tiempos de curado. Para esta concentración de iniciador, se estudia el comportamiento reológico y la evolución de la conversión durante la reacción en función de la temperatura para las dos resinas objeto de análisis.
Una vez analizado el comportamiento del sistema base, se estudia el efecto de la temperatura de curado, de diversas concentraciones de modificador y de la composición de la resina sobre el comportamiento reológico y cinético, lo que permitirá la
construcción del diagrama tiempo-temperatura transformación (diagrama TTT) para la matriz modificada, que será comparado con el obtenido para la resina sin modificar. Así mismo, se estudia el efecto de la temperatura de curado, de las diversas
concentraciones de modificador y de la composición de la resina sobre las propiedades dinámico- mecánico-térmicas y mecánicas del sistema en función de la morfología obtenida tras el curado, observándose una mayor mejora de la tenacidad a fractura
cuando la concentración de modificador es baja.
El objetivo de esta tesis es el estudio de la temperatura de curado, de la composición de la resina y de las concentraciones de iniciador y modificador para mejorar la tenacidad de estas resinas. ADICION DE MODIFICADORES POLIMERICOS EN MATRICES EPOXI DE TIPO DGEBA/AMINA. INFLUENCIA DE LAS
VARIABLES DE PROCESO Y DE MATERIAL EN LAS PRESTACIONES FINALES. Autor: FRANCO BAYON
MERCEDES. Año: 1997. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: DEPARTAMENTO: INGENIERIA QUIMICA Y DEL MEDIO AMBIENTE PROGRAMA DE DOCTORADO: INGENIERIA DE NUEVOS MATERIALES.
Resumen: El
estudio llevado a cabo en esta tesis tiene el objetivo de analizar la influencia de la adición de un modificador, líquido o termoplástico, sobre una matriz epoxi de tipo DGEBA/amina, cicloalifática o aromática, tanto en el proceso de curado como en
la morfología y conducta final de la matriz. El sistema base sobre el que se ha desarrollado un estudio más exhaustivo es la matriz modificada DGEBA/3DCM/POPTA (modificada en un rango de composición del 0-25% en peso de modificador). Además, también
se han analizado otros sistemas epoxi tales como las matrices modificadas DGEBA/IPDA/PEABU y DGEBA/DDM/PMMA. El estudio de estos otros sistemas DGEBA/amina/modificador ha permitido analizar la influencia de la estructura química del agente de curado
y del modificador, la resina utilizada en todos los sistemas ha sido la misma, en el proceso de curado y en la morfología y conducta final de la matriz.
Para realizar este trabajo se ha considerado conveniente llevar a cabo un estudio de la miscibilidad de los sistemas binarios (resina-modificador) y de los ternarios (resina-aminamodificado), de la reocinética del proceso de curado, de la
conducta viscoelástica y del comportamiento mecánico y a la fractura de dichos materiales.
El análisis de la separación de fases se ha realizado por microscopía óptica y DSC; el estudio reológico se ha llevado a cabo en un viscoanalizador Metravib y en un rotovisco Haake; el análisis cinético, por DSC y FTIR y en algún caso, GPC-SEC;
la conducta viscoelástica, por DMTA y, el comportamiento mecánico y de fractura, a través de ensayos de flexión a tres puntos sin y con entalla, respectivamente, en una máquina de ensayos mecánicos. Las diferentes microestructuras obtenidas se han
analizado por SEM. CHEMORREOLOGIA Y CINETICA DE CURADO DE SISTEMAS EPOXI TIPO TETRAGLICIDIL DIAMINO DIFENIL METANO
(TGDDM)/META-FENILENDIAMINA (M-PDA). CONDUCTA FISICA EN ESTADO SOLIDO. Autor: IMAZ SAN MIGUEL
JOSU JON. Año: 1993. Universidad: PAIS VASCO. Centro de lectura: INGENIEROS INDUSTRIALES. Centro de realización: DEPARTAMENTO: INGENIERIA QUIMICA Y DEL MEDIO AMBIENTE (UPV/EHU) PROGRAMA DE DOCTORADO: INGENIERIA DE NUEVOS MATERIALES Y DE PROCESOS.
Resumen: ESTA TESIS HA ESTUDIADO EXHAUSTIVAMENTE EL SISTEMA FORMADO POR UNA RESINA EPOXI DE ALTAS PRESTACIONES, TETRAGLICIDIL DIAMINO DIFANIL METANO (TGDDM) CURADA CON UN ENDURECEDOR AMINICO AROMATICO, LA META-FENILENDIAMINA (M-PDA). SE HAN
CORRELACIONADO LOS DIFERENTES ASPECTOS DE PROCESADO-ESTRUCTURA-PROPIEDADES ANALIZANDOSE Y MODELIZANDO TANTO LA CINETICA COMO LA REOLOGIA DEL PROCESO DE CURADO PARA DIVERSAS RELACIONES ESTEQUIOMETRICAS, EMPLEANDO TECNICAS CALORIMETRICAS Y
ESPECTROFOTOMETRICAS (FTIR) ASI COMO OTRAS TANTO ESTATICAS COMO DINAMICAS CARA A LA CARACTERIZACION REOLOGICA.
EL ESTUDIO ESTRUCTURAL SE HA REALIZADO POR ANALISIS DINAMICO-MECANICO CARACTERIZANDO LAS DIVERSAS RELAJACIONES EXISTENTES Y SU VARIACION TANTO EN FUNCION DE LA ESTEQUIOMETRIA COMO DEL CICLO DE CURADO EMPLEADO.
LA CONDUCTA MECANICA HA SIDO ESTUDIADA EN UN AMPLIO RANGO DE TEMPERATURAS. ESTUDIO DE LA EFICIENCIA DE SISTEMAS QUIMICOS DE INICIACION DEL CURADO DE RESINAS DE POLIESTER
INSATURADO . Autor: RAMIS JUAN XAVIER. Año: 1993. Universidad: POLITECNICA DE CATALUÑA. Centro de lectura: INGENIEROS
INDUSTRIALES. Centro de realización: DEPARTAMENTO: INGENIERIA QUIMICA PROGRAMA DE DOCTORADO:
PLASTICOS.
Resumen: SE HA ESTUDIADO LA EFICIENCIA DE DIFERENTES SISTEMAS DE
INICIACION QUIMICA Y TERMICA DEL CURADO DE RESINAS DE POLIESTER INSATURADO. MEDIANTE CALORIMETRIA DIFERENCIAL DE BARRIDO (DSC), SE HA CURADO ISOTERMICAMENTE Y DINAMICAMENTE UNA RESINA DE POLIESTER INSATURADO CON PEROXIDO DE BENZOILO COMO INICIADOR.
SE HA CALCULADO PARAMETROS CINETICOS POR AJUSTE DE LOS RESULTADOS CALORIMETRICOS, SEGUN DIFERENTES METODOS DE ANALISIS. SE HA ESTABLECIDO QUE METODO APORTA MEJORES RESULTADOS. EN CURADOS DINAMICOS DE VARIAS RESINAS SE HA INVESTIGADO EL EFECTO QUE
PROVOCA EL TIPO Y LA CANTIDAD DE PROMOTOR Y DE INICIADOR Y EN LA INICIACION Y EN EL CURADO. SE HA ESTUDIADO LA INFLUENCIA DEL CONTENIDO DE ESTIRENO Y DE LA COMPOSICION DE LA RESINA EN EL PROCESO DE CURADO Y EN LAS PROPIEDADES DEL MATERIAL CURADO,
DETERMINANDO LA TG (DSC) Y EL MODULO ELASTICO (ENSAYOS MECANICOS DE FLEXION). SE HA REALIZADO UN ESTUDIO DE LA DEGRADACION TERMICA DE VARIAS RESINAS POR TERMOGRAVIMETRIA. SE HA DETERMINADO TAMBIEN EL GRADO DE CONVERSION ULTIMO MEDIANTE DSC Y GPC.
EN CURADOS ISOTERMICOS DE UNA RESINA CON INICIADOR Y DIFERENTES TIPOS DE PROMOTOR, SE HA INVESTIGADO LA INFLUENCIA DEL CARACTER NUCLEOFILO DE LA AMINA Y EL TAMAÑO DE LOS SUSTITUYENTES EN EL MECANISMO DE INICIACION REDOX. FINALMENTE SE HA
INVESTIGADO POR DSC EL MECANISMO DE INHIBICION DE LA HIDROQUINONA Y LA INFLUENCIA DEL CONTENIDO DE HIDROQUINONA EN EL CURADO Y EN LOS PARAMETRSO CINETICOS DEL CURADO. A PARTIR DE LOS PARAMETROS CINETICOS OBTENIDOS, SE HA SIMULADO EL CURADO
ISOTERMICO, DENTRO Y FUERA DEL INTERVALO EXPERIMENTAL DE TEMPERATURAS UTILIZADO PARA ESTABLECER LA CINETICA. FOTOMALOGENACIO D'ACIDS ALCANOICS FIXATS SOBRE DIVERSOS SUPORTS POLIMERICS. Autor: BOSCH VERDEROL M. PILAR. Año: 1977. Universidad: AUTONOMA DE BARCELONA. Centro de lectura: CIENCIAS. Centro de realización: UNIVERSIDAD AUTONOMA DE BARCELONA.
Resumen: PHOTOCHEMICAL HALOGENATION OF ACYL
MOIETIES IN METHYL OCTAOATE BENZYL OCTANOATE2-PHENYLETHYL OCTANOATE ARE STUDIED AND COMPARED WITH PHOTOHALOGENATION OF 2-(POLY-P-STYRYL)-ETHYL OCTANOATE AND POLY-P-STYRYL)METHYL OCTANOATE. IN THE CHLORINATIONS THE METHYLENE HYDROGENS AT C2 ARE
STRONGLY DEACTIVATED DUE TO THE INDUCTIVE EFFECT OF THE CARBONYL GROUP. ON THE OTHER HAND THE HYDROGENS AT CW ARE LESS REACTIVE THAN OTHER METHYLENE HYDROGENS WILE MAXIMUM REACTIVITY IS FOUND IN CW-1 PROBABLY DUE TO THE GREATER INDUCTIVE EFFECT OF
THE ME GROUP AND/OR HYPERCONJUGATION. ON SOLID PHASE PHOTOCHLORINATION ENHANCED SELECTIVITY IS FOUND FOR CW-1 WHICH CAN BE EXPLAINED BY A COMPLEX- BETWEEN ELECTROPHYLLIC CHLORINE RADICALS AND AROMATIC NUCLEUI.
BROMINATION OF THESE SUBSTRATES SHOWS GREATER REACTIVITY AT C2 DUE TO THE MESOMERIC EFFECT OF THE CARBONYL GROUP.
NO BROMINATION TAKES PLACE AT CW DUE TO THE MINOR REACTIVITY OF METHYL GROUPS TOGETHER WITH THE GREAT SELECTIVITY OF BROMINE ATOMS. IN SOLID PHASE AL MOST NO BROMINATION IS OBSERVED PROBABLY DUE TO THE SELECTIVITY OF BROMINE ATOM FOR THE
BENZILIC POSITIONS.
|
|
|